GEBEUR-TE-LIJKE ONGEVALLEN

Wil je weten wanneer er een volgende blog verschijnt? Vul hieronder je mailadres in:

• 30 januari 2022

  6:24u – en wakker

  Ik vind mijn draai niet. Onrustig probeer ik nog een ruglig, een zijlig, een buiklig… en ga dan maar rechtop zitten. Uitgezonderd wat slaapzweet van mezelf, ruik ik niets in het bijzonder. Toch is de zweetgeur intens genoeg om een verplaatsing te overwegen. Ik denk lang na, krab achter mijn oor, stap uit mijn mand, druk mijn buik tegen de vloer en maak me zo lang mogelijk.

  Hmmmm, wat mij betreft mag de dag beginnen. Boven hoor ik gesnurk. De rest van de roedel kan op dit uur geen hand voor het oog zien. Zij slapen nog. Ik zal moeten wachten op gezelschap. Maar ik zie perfect in het donker, dus waarom niet wat afleiding zoeken…

  Mijn achttien nageltjes tikken luid op de houten vloer. Ik passeer twee – door mezelf afgezabberde – pluchen beren, de mouw van een lekker geurend jasje dat ik wat verveeld op de  grond trek en een tijdschrift op het salontafeltje dat ik half verscheur tot het niet meer plezierig is.  Ik trippel verder naar de eetkamer en dan, plots, is daar de heilige graal:

  Velcro!

  Het heerlijk krakende bandje hangt vast aan een lange zwarte kabel die vastzit in de muur en voor me over de grond tot boven op de tafel loopt. Ik ga erbij liggen. Dit kriebelende bandje is werkelijk on-weer-staan-baar! Ik kauw en knabbel. Het geluid knettert in mijn hoofd. Hoe vermakelijk! Dit velcrobandje moet en zal van het snoer loskomen. Hey! De kabel bijt terug! Grrrr…

  In Stukjes gaat ie!

  
• 23 januari 2022

  Outreachen naar een Poke Bowl

  Het was een druilerige winterochtend. Sluiers grijs omhelsden huizen en flatgebouwen. Ik fietste, op mijn wekelijkse queeste van onaangekondigde huisbezoeken, doorheen een buitenwijk van de stad. Op zoek naar mensen die, zonder van mijn bestaan af te weten, misschien mijn hulp konden gebruiken. Kleine kleverige druppels mist grepen opdringerig om zich heen. In geen tijd was ik kletsnat. Op een verfrommeld stadsplannetje prentte ik me de route naar een volgende adres in. Twee kruispunten over, tramsporen kruisen, eerste straat naar links, derde naar rechts, voorbij het doodlopend steegje, stoppen bij nummer 128 en daar hopen dat ik me onderweg niet vergist had. Die deur en het gros van de volgende deuren bleven ongeopend.

  Geloof me, er gaat op zo’n ronde zelden een deur open. Mensen, hoe hulpbehoevend ze misschien ook zijn, vertoeven in de daguren zelden op hun miserabele kamertjes. En zelfs als ze thuis zouden zijn, waarom zouden ze opstaan? De enigen die nog aanbellen zijn deurwaarders of postbodes met een aangetekend schrijven… of een sociaal werker die het weer beter weet.

  Geef ze maar eens ongelijk.

  ‘Geen reactie’ pende ik met verkleumde vingers in mijn notitieboekje neer.

  In een verloederde winkelstraat had ik beet. De man die ik zocht droeg een enkelband. Hij kon nergens heen. Ik stelde me voor, zei dat ik hem helpen kon. Hij knikte, maar mijn woorden belandden in dovemansoren. Ik gaf hem mijn contactgegevens. Hij zou me niet terugbellen.

  Met een omweg fietste ik langs een klein afhaalrestaurantje dat verdoken lag tussen de grote winkelketens. Ik bestelde een Poke Bowl en haastte me terug naar kantoor. De lunchtijd was al lang voorbij. Ik ontdeed me van mijn doorweekte jas, sjaal, muts en handschoenen, warmde me naast de chauffage en stilde mijn honger, alleen… met een kleine bol gelukzaligheid.