Een kleine dame, wat gedrongen, met aan de andere kant van de leiband een getunede schnauzer, zwaait naar me van de overkant van het rondpunt. Ik ga ervan uit dat ze slechtziend is, want ik ken de dame helemaal niet. Ik steek mijn hand op. Zuinig. Maar het maakt haar blij. Ze wandelt tegen de wijzers van de klok in. De Haarbal en ik doen hetzelfde. De afstand blijft zo even groot. We slaan de eerste zijstraat in.

De zwaaiers. Vroeger waren het de hondeneigenaars uit de straat die onze Haarbal kenden. Maar het zijn er op korte tijd meer geworden. Véél meer. Ik heb er lang over nagedacht. Nu denk ik de ontbrekende schakel gevonden te hebben: de keurig getrimde honden die naast die nieuwe zwaaiers lopen.

Dat zit zo: er is een tweede hondenkapsalon in het dorp bijgekomen. De Propere Woef. Sinds kort hoort daar ook een hond bij. Een geadopteerde basset. Dat maakt dat er nu twee bassets in het dorp zijn. Hij en onze Haarbal. De zwaaiers zwaaien naar de hondenkapster, niet naar mij. Dat ze die honden niet uit elkaar kunnen houden, tot daaraantoe. Maar de hondenkapster is twintig jaar jonger én twintig kilo lichter. Ik beschouw het als een compliment: van ver zie ik er nog jong uit. En niet dik.

De basset van de hondenkapster heet Zoef. Hij is geadopteerd. Onze Haarbal ontmoette hem nu al enkele keren. Zoef is volgens de kapster “dominant”. In mensentaal: Zoef is een bijtgraag ettertje, een krokodil. Een basset met de naam Zoef vergeet ik niet, dus ik ben er zeker van: we kwamen hem eerder ook al tegen, in het bos, met zijn vorige eigenaars. Zoef I en Zoef II zijn één en dezelfde hond, één die in zijn eerste leven ook al onhandelbaar was. Dat heb ik niet tegen de kapster gezegd.

Misschien ga ik met onze Haarbal wel eens naar De Propere Woef. Daarvoor moet ik dan wel verraad plegen bij mijn huidige hondenkapster. Die woont ook in het dorp. Voorlopig twijfel ik dus nog. Toch wens ik de nieuwe hondenkapster alle succes toe. Dus zwaai ik voor haar terug. Naar elke potentiële klant.