Tijd voor een terugblik op “Gen Alfa”, las ik ergens. Vanaf 2025 wordt “Gen Bèta” geboren. Dat wordt de eerste generatie die zich een leven zonder AI niet zal kunnen voorstellen. En ik die dacht dat we nog aan de Z zaten. Zonder dat ik het wist is er een hele generatie Alfa gepasseerd. Het is alsof er jaarlijks een nieuwe generatie opstaat. Dat is niet zo: “Gen Alfa” volgde in 2013 Generatie Z op. De jongste Gen Z-er is ondertussen ook alweer dertien jaar oud.

De Babyboomgeneratie is de laatste die nog een periode van een kleine twintig jaar overspande. En meteen ook de laatste die nog een beschrijvende naam toegewezen kreeg. Vanaf dan werd er naar letters gegrepen. Luiheid in tijdsnood. Generaties volgden elkaar op. Sneller. Korter. Want waar de X en de Y nog voluit generaties werden genoemd, is er vanaf de Z afgeknibbeld op klinkers en medeklinkers. “Gen Z” is het en “Gen Alfa” en nu dus “Gen Bèta”.

Net zoals hun steeds korter wordende aandachtspanne hield “Gen Alfa” het na twaalf jaar voor bekeken. Misschien maar goed ook als schermtijd, allergenen en obesitas je generatie zullen kenmerken. De mythe van de acht seconden concentratieduur is dan wel ontkracht, het is tekenend voor de huidige tijd dat alles sneller moet gaan en korter moet zijn. Ik troost me met de gedachte dat, ondanks het leeftijdsverschil, de Wederhelft en ik tot dezelfde generatie behoren. Hetzelfde team.

Team Generatie X. De X stond oorspronkelijk voor “het onbekende”. Ongedefinieerde leegte. Zonder duidelijk doel. Sfeersponzen noemen het wel ’s de verloren generatie omdat de jeugd toen, na de tweede oliecrisis, afstudeerde in een tijdperk gekenmerkt door een hoge jeugdwerkloosheid. Dat wordt wel ’s vergeten. Ook nu met de pensioenhervorming. De generatie voor hen had actie gevoerd; tegen oorlog en voor idealen. Na 1979 bleef er enkel een kater over. Al die grote dromen, opgeslokt door het systeem, verdreven door de opkomende consumptiecultuur.

Niet dat ik altijd de vrolijkste ben thuis, maar ik geef dan toch de voorkeur aan de luchtigere benaming “MTV-generatie”. Thuis komen van school, naar de televisie rennen en MTV opzetten. Zoet als een mok warme chocolademelk is de herinnering aan die tijd dat uren wachten op je favoriete clip heel gewoon was. Thriller, Vogue, Smells Like Teen Spirit, November Rain, de Silverstone-trilogie van Aerosmith. Dont’t go chasing waterfalls…

Dat Paramount nu de stekker uit MTV trekt bezorgt me hartzeer, want MTV was niet zomaar een zender, het was de onzichtbare navelstreng die mijn generatie verbond met onze jeugd. Samen met de geboorte van “Gen Bèta” voelt het alsof er een volgende generatie wordt afgeschreven. Opvolging van de Boomers, inmiddels verworden tot spotwoord. Daar zijn de Wederhelft en ik bijlange nog niet klaar voor. Ik zou verdomme een opstand moeten organiseren, maar weet alleen niet hoe. Facebook is gekaapt door reclamebureaus. Tik-Tok gaat te snel. Vaste telefoonlijnen zijn verdwenen, hun nummers vervangen. Contacten vervaagd. ’t Lijkt me ook zo vermoeiend.

Misschien moet een revolte niet groots zijn, oppert de Wederhelft. Misschien begint ze met een blog. Of nog beter: met een brief (op briefpapier en echte postzegels) of met een telefoontje zonder emoji’s. Onze generatie bewaarde nog nummers op briefjes in de keukenschuif en op oude tastbare concerttickets. Goede vrienden mochten in de telefoonklapper. We maakten mixtapes voor elkaar, gingen op de wilde boef bij elkaar langs, met vragen of problemen die niet direct te liken zijn. Misschien moeten we wat van die dingen terug in ere herstellen: kleine, eenvoudige gebaren als antidotum voor het verdwijnend menselijk contact. Het hoeft niet spectaculair te zijn, gewoon een begin…