Nadat het brandalarm was afgegaan stonden we allemaal behoorlijk snel beneden bij het verzamelpunt. Uitgezonderd één iemand. Het “slachtoffer” dat was achtergebleven in de brandoefening bleek de grote baas. De na-wacht daar was “vergeten” zijn lokaal te controleren. Nu moeten alle medewerkers van het hele gebouw (en dat zijn er heel wat) de opleiding Veilig Evacueren volgen. Verplicht. En zo snel mogelijk. Alsof de zomer niet een van de drukste periodes in het jaar is.

Ondertussen staat er ook een interne verhuis op stapel. Alle diensten in het gebouw moeten van plek wisselen. Een “projectmedewerker” heeft berekend dat er op vlak van oppervlakte, capaciteit en persoonlijke ruimte nog ruimte tot verbetering is. En zo verhuizen we elke legislatuur weleens van bureau. Elke keer om een andere reden. Zo’n verhuisbeweging moet bovendien zo goedkoop mogelijk, want kostenbewustzijn is een A-waarde.

Die A-waarden zijn de heilige vijfvuldigheid van de Stad en moeten door alle medewerkers gerespecteerd worden. Behalve door projectmedewerkers. Misschien moet er ’s uitgerekend worden welke kosten er bespaard kunnen worden met het laten gaan van al die projectmedewerkers. Misschien kan de airco in onze bureau dan ’s deftig hersteld worden. Niet dat dat nog veel langer een probleem zal zijn. Want mijn team verhuist naar een betere plek. Althans dat is ons toch beloofd.

De gebouwbeheerder loopt nu al een hele week lockers te tellen. Niemand die ze gebruikt, niemand die ze weet staan, en er is al helemaal niemand die om meer exemplaren vraagt. Maar het is alles of niets, dus als er lockers voorzien worden voor een deel van het personeel, moeten er zijn voor alle personeel. De gebouwbeheerder komt er dertig te kort en dertig aankopen is voor hem minder werk dan er vijfentachtig te verhuizen naar een loods ergens in de Stad. Die dertig zullen geleverd en geplaatst worden. Lekker makkelijk. Of er misschien dertig in die befaamde loods staan, is een vraag die hij zich niet stelt en waarvan hij wilt dat ze niet gesteld wordt, althans niet luidop. Ik weet niet welke A-waarde hij daarbij in zijn achterhoofd heeft.

Het is trouwens niet alleen de gebouwbeheerder die sinds de aangekondigde verhuis de deur bij ons platloopt. De medewerkers van de dienst MHR (de dienst die naar onze bureau zal verhuizen) staan er met de regelmaat van een klok. Meetlint in de hand. Zij gaan van 14 vierkante meter per personeelslid naar de vooropgestelde 8 vierkante meter. 8 is de wetenschappelijk-onderbouwde-minimale-oppervlakte die een werknemer nodig heeft om zijn werk te kunnen uitvoeren zonder nadelige gevolgen voor zijn welzijn en gezondheid. Lees: net genoeg zodat we niet gek worden of elkaar in de haren vliegen.

De pineuten van MHR proberen zich constructief op te stellen, persen steevast een glimlach op hun gezicht, maar zijn echt wel de grootste slachtoffers van de verhuis. Ach ja, dat waren wij de vorige legislatuur. Het moeten niet altijd dezelfde zijn.

Zie je, wanneer ik door het raam naar buiten kijk (als de lamellen niet dicht zijn – want er zijn collega’s die liever in een grot werken dan wat zonlicht toe te laten), kijk ik nu uit op een metershoge grijze muur waar, als ik geluk heb, soms een meeuw op de rand van het dak gaat zitten. Dat is dan meteen, wat uitzicht betreft, het hoogtepunt van mijn dag. Aan de andere kant van het gebouw is er tenminste uitzicht op wat groen, enkele stadstuintjes en een boom of drie.

Samen met de grotere ruimte die we krijgen, zullen we daar vast gelukkiger worden. Bovendien zijn de airco’s er niet stuk en is de zonnewering daar van beduidend betere kwaliteit. Ons nieuwe lokaal bevindt zich niet toevallig vlak naast dat van de grote baas. Nu is het nog kwestie niet te vergeten hem te redden bij de eerstvolgende brandoefening.