Noot aan mezelf; De voerstreek is ook voor Nederlanders een ideale dichtbijvakantie. Exotisch bovendien, net over de grens, hélemaal in hún Zuiden. Een zakdoek groot is het pittoreske Wales van Vlaanderen, hier. Met twee fietstochten deden we alle knooppunten aan en de Haarbal heeft met drie wandelingen uit elke bron die niet droogstond gedronken. Ik wist dat het hier niet groot zou zijn, maar nu we er zijn, blijkt dat ik de uitgestrektheid lichtelijk had overschat. Amper vijftig vierkante kilometer groot is de streek. C’est tout. Letterlijk, want je steekt er aan de ene kant om de haverklap de taalgrens over waar ze (begrijpelijkerwijs) koppig Frans spreken.

Net zo aan de andere kant: met de Nederlandse grens en hun aardige tongval. Dat je zo dicht bij hun grens geen mengtaaltje, laat staan een mengcultuur hebt, begrijp ik niet. Bijzonder is het, hoe de menukaarten (broodje kroket!) van twee naast elkaar gelegen etablissementen zo van elkaar kunnen verschillen. Soms hebben we de straat maar over te steken om hard schrapende g’s en ch’s op je bord te krijgen.  Gekke zinsconstructies gefabriceerd achter in de keel. En Luid. Vooral ook heel erg Luid. Alsof onze noorderburen van de andere kant van de straat willen roepen: “Wij komen eraan!”.

Misschien is dat ook de bedoeling. Meter voor meter die “leuke” dorpjes rond de Voer inpalmen. Ik zie ze ’s nachts al met schoppen en pikhouwelen de grenspalen verplaatsen. Dat gebeurt enkel in mijn fantasie, natuurlijk. In werkelijkheid nemen ze gewoon de boel over. Eerst zie je vooral Nederlandse nummerplaten en daarna vindt je horeca die enkel in de weekends van de zomermaanden geopend is. Ook de vakantiehuizen zijn een voor een eigendom van Nederlanders en te huur aan prijzen waarvoor je in Frankrijk een villa kan krijgen. En onthoudt vooral; Charmant betekent klein. Gezellig betekent druk. Knus betekent donker.

We huurden dus (achteraf gebleken van een Hollandse dame) een bijzonder knus huisje in een charmant gehucht, naast een gezellig terrasje dat enkel in het weekend open is. ‘We hoefden ons geen zorgen te maken.’ En zonder het rottende kadaver in de wei naast het keukenraam en de kapotte boiler in rekening te brengen, ging alles goed. Tot vrijdagnamiddag. Dan namen de huurders van het huisje naast het onze hun intrek. Gedempt nog eerst, want ze waren maar met z’n twee en twee Nederlanders maken niet echt veel lawaai.

Toch, de man kon zijn geluk niet op toen hij een eerste stap zette in de gemeenschappelijke tuin en die zonder aarzelen tot de hunne uitriep. ‘Kijk Schat! Dit is ONZE tuin!’ Hij voegde de daad bij het woord en liet zijn hond los die zonder aarzelen op twee meter van de Haarbal tegen de hoek van ons terras kwam pissen. Nog voor ze halverwege de tuin waren, had ik ze al bijgebeend. Dat honden aangelijnd moesten blijven in?-de?-werkelijk?-gedeelde?-tuin?, had de man nergens in de gebruiksvoorwaarden gelezen, hoor. Dat hij die misschien dan nog maar ’s moest doornemen en in afwachting daarvan zijn mormel bij ons terras vandaan kon houden?

Twee uur later banjerde hij met zijn mormel aangelijnd en in zijn kielzog nog ’s vier extra Hollanders door de tuin en voorbij ons terras. Smalend, deed hij dat. Alsof hij duidelijk wilde maken dat ik niet het laatste woord had gehad. ‘Ik ben daarnet misschien iets te direct geweest,’ zei ik tegen de Wederhelft. Zonder van zijn boek op te kijken, antwoordde die dat Nederlanders dat nodig hebben. Ze gaan luid zijn, dacht ik, maar blijkbaar zei ik dat luidop. ‘Dat zijn ze altijd, daar ga jij niets aan kunnen veranderen.’ En zo geschiedde: in de tuin, op het terras van het cafeetje naast het onze en overal waar we kwamen in het stukje België dat een Nederlandse enclave is geworden.

Tweede noot aan mezelf (ik heb het opgezocht); De landen waar Nederlanders het minst vaak naar toe reizen zijn Albanië, Noord-Macedonië, Bosnië & Herzegovina, Slowakije en Roemenië. Daar zijn vast toeristische regio’s, een zakdoek groot, meer hoeft het niet te zijn, waar het écht charmant, gezellig en knus is.