Verstoken tussen andere boeken was hij als een verdwaalde reiziger bij ons terecht gekomen. Die andere boeken waren afkomstig uit de nalatenschap van mijn grootvader. Stapsgewijs – begonnen op de zolder – was men, langs kinder- en slaapkamers, de keuken en het salon, bij de boekenkast aanbeland. Zoals pluisjes van een paardenbloem verspreiden zijn boeken zich nu onder het nageslacht. Dat de verdwaalde reiziger, samen met boeken van Louis Paul Boon, Willem Elschot en Spinoza mijn richting mocht uitkomen, had mijn grootvader waarschijnlijk geplezierd. Ik ben de familie daar alvast ontzettend dankbaar voor.  

Mijn grootvader had een voorliefde voor Turkije. Hij heeft er deel van zijn leven gewoond en heeft een deel terug mee naar huis genomen. Met kruiken en tapijten, maar ook in taal, in literatuur, wijs- en wetenswaardigheden. Toch, het is ondenkbaar bijna, Turkije sijpelde niet door naar zijn keuken. Die bleef oer-Vlaams. Dat verklaart ongetwijfeld de onberispelijke staat van de verdwaalde reiziger: een Turks kookboek. Ik vermoed dat mijn grootvader, met zijn liefde voor de Turkse taal, het boek meermaals heeft doorbladerd, gniffelend en likkebaardend. Want naast de foto’s staat er bij elk gerecht de authentieke Turkse naam die daaronder letterlijk vertaald wordt. Iman Bayildi, de imam viel in onmacht, of ezo gelin çorbasi, Soep van de bruid Ezo, of çoban salatasi, herderssalade, of kazandibi, aangebrande panbodem.

De verdwaalde reiziger had zich een plaats op de eettafel toegeëigend en werd dagelijks ook door ons ter hand genomen. Recepten werden bestudeerd, herinneringen gedeeld en onmisbare ingrediënten van de Turkse keuken opgelijst. Post-its duidden de gerechten aan die met voorrang bereid zouden worden. Moest er geoefend worden? Konden we meteen gasten uitnodigen? De eerste brainstormsessie duurde zo onverwacht een uur. Het water liep uit onze mond. Het was zaak om zo snel mogelijk de ontbrekende ingrediënten in huis te halen.

Daar zorgde de wederhelft voor. Trots als een kind met een geslaagd knutselwerk voor Vaderdag stalde hij vrijdag de waren uit die hij in de Turkse supermarkt was gaan kopen. Hoe hij alles op zijn fiets had kunnen vervoeren is mij nog steeds een raadsel. Piment, nigella- en sesamzaad, fenegriek, sumac, kummel, bulger, linzen en Turkse yoghurt die met niets te vergelijken zou zijn… Er moest plaats gemaakt worden. De kruiden van de Thaise keuken, de mediterrane keuken en de Indische keuken kregen gezelschap. De wereld in een kruidenrek.

En zo begint er een nieuw avontuur in onze keuken. Met de verdwaalde reiziger die ons de weg zal wijzen, staan we klaar om de smaken van de Turkse keuken te ontdekken. Een eerbetoon wordt het: aan mijn grootvader, zijn uitzonderlijke doorzettingsvermogen (dat ik ook nodig zal hebben bij sommige gerechten) en aan het Turkije van zijn herinneringen. Het is enkel nog wachten op die eerste zongerijpte tomaten en aubergines.